Βιογραφικό Σημείωμα

Αποστόλης Σαμακοβλής

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το μακρινό 1990, τέλειωσα σχολή δημοσιογραφίας κάπου στο 2011, πέρασα από ραδιοφωνικούς σταθμούς του διαδικτύου και των ερτζιανών προσπαθώντας να ασχοληθώ και να προωθήσω την πραγματική μου αγάπη, την μουσική. Ασχολήθηκα περισσότερο με έντυπο και ρεπορτάζ αλλά δε με γέμιζε ιδιαίτερα. Πλέον αυτό που θέλω είναι να γνωρίσω σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο μπορώ μουσικές, βιβλία, καλλιτέχνες και δημιουργήματα που μπορεί να μην έχει ακούσει ή δει.

 

 


Τα άρθρα μου:


«Νεκροταφείο Ζώων» - Κριτική βιβλίου

Κατά το διάστημα των γιορτών έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, το Νεκροταφείο Ζώων αλλά για κάποιο λόγο το εξώφυλλο του είναι γραμμένο ανορθόγραφα (όπως διαπίστωσα διαβάζοντας αυτό συμβαίνει επειδή αυτή την επιγραφή που αποτελεί τον τίτλο του βιβλίου στην ιστορία την έχουν γράψει παιδιά). Ξεκίνησα την ανάγνωση τρεις μέρες πριν από τα Χριστούγε

«Ο Μαύρος Πύργος» - Κριτική βιβλίου

Ο Στίβεν Κινγκ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς λογοτεχνίας του φανταστικού κι όχι αδίκως, αφού έχει γράψει γύρω στα σαράντα μυθιστορήματα κι έχει βραβευτεί πάμπολλες φορές για το έργο του. Ένα από τα έργα του, κατά πολλούς (και εμού) το σημαντικότερο και μεγαλύτερο είναι ο Μαύρος Πύργος, με επτά τόμους να συμπληρώνουν μια ιδιόμορφη

«Βιβλίο: Γιατί και πώς ζει ανάμεσα μας»

Θυμάστε κάτι ορθογώνια άψυχα αντικείμενα, με σκληρό δέρμα πολλές φορές-μαλακό τις άλλες, εμπεριείχε κάτι ψιλοκομμένες γεμάτες μικρά γράμματα κόλλες χαρτί, είχε πρόλογο κι αρχή, μέση κι επίλογο ακολουθούμενο από ένα τέλος. Τούτο το θεριό ονομάζεται βιβλίο και οδεύει προς την εξαφάνιση. Στα σχολικά μας χρόνια είχαμε αρκετές συναντήσεις με τέτοια αντικείμενα

Τι έμαθα από τον παππού μου

Ο Γέρος ήταν περίεργος εκείνες τις τελευταίες νύχτες και το καταλάβαινα. Ούτε τα γελάκια που έριχνε καλοπροαίρετα στα άνοστα ανέκδοτα μου, ούτε διάβασμα παρέα μύθους και ιστορίες, ούτε τηλεόραση στις δέκα κάθε βράδυ να γελάσουμε με ότι αηδία έπαιζε, ούτε περίπατοι στην πόλη που δεν του άρεσε. Κλείστηκε και το ένιωθα. Ίσως είχε καταλάβει.

Λόγια και χρόνια χαμένα

Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα θυμάμαι κάθε βράδυ τέτοια ώρα, εκεί γύρω στις δέκα προς έντεκα. Την ώρα που τα μεσάνυχτα έρχονται και δεν ξέρεις αν θα μείνεις ξύπνιος μέχρι το πρωί ή αν θα σε πάρει ο ύπνος μπροστά από την οθόνη σε μισό λεπτό.

Βία

Βία, από τα πρώτα μας τα χρόνια μας μαθαίνουν οι γονείς και οι δάσκαλοι να την αποφεύγουμε και να μην την παράγουμε, είναι κάτι το κακό και στα αυτιά μας βροντοχτυπάει το γνωμικό πως η βία φέρνει βία. Επειδή βία είναι απλά το ξύλο σε μια αλάνα ενός σχολείου μεταξύ δυο πιτσιρικάδων. Δεν είναι κάτι πιο βαθύ, κάτι τέτοιο καταλαβαίνουμε

«Το Φθινόπωρο»

Δεν πα να βρέχει και να χιονίζει- τι μ’ αυτό, λέει ο σοφός Ελληνικός λαός, τι κι αν βαράει ο ήλιος τι κι αν πέφτει η σταγόνα στο μέτωπο. Η ζωή μας δεν αλλάζει και η καθημερινότητα παραμένει. Ο καιρός δεν επηρεάζει, η ζωή μας κυλάει. Κι όλα καλά, κι όλα ωραία και υπάρχουμε και τα χρόνια έρχονται και παρέρχονται. Οι εποχές υπήρχαν κάποτε για τους ρομαντικούς

Μια μέρα στη Δ.Ε.Θ.

Και τώρα που τέλειωσε η έκθεση και δεν υπάρχει κανένα συμφέρον προβολής της ας διατυπωθούν κάποιες σκόρπιες σκέψεις σχετικά με την διοργάνωση και τα εκθέματα. Τιμώμενη χώρα την χρονιά αυτή ήταν η Κίνα οπότε επειδή στην Θεσσαλονίκη το παρακάνουμε με το οτιδήποτε, όλα είχαν το χρώμα της χώρας γύρω μας ακόμη και έξω από την έκθεση. Παράδειγμα τα

«Ένας γείτονας»

Από τα ηχεία μου βαράει ο Αδιάφορος, ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια των Active Member γραμμένο πριν από πολλά χρόνια (θαρρώ ακόμη πήγαινα δημοτικό όταν κυκλοφόρησε) είναι εμπνευσμένο από έναν τύπο που δεν τον ενδιέφερε τίποτε άλλο στην ζωή πέρα από κάτι τηλεκατευθυνόμενα αμαξάκια και μπαταρίες για να τα οδηγά. Και ψιλά για να αγοράζει τις μπαταρίες για τα

«Αστικό το καλοκαίρι»

Καλοκαίριασε και για όσους χρησιμοποιούν μέσα μαζικής μεταφοράς και ταλαιπωρίας σήμανε και το ξεκίνημα της ανάβασης τους Γολγοθά. Από τέλη του Μάη έως και τον Σεπτέμβριο περίπου διαρκεί και πολλοί συνάνθρωποι βιώνουν έντονες στιγμές μέσα σε λεωφορεία-τρόλεϊ-μετρό και ότι άλλο υπάρχει. Επειδή είμαι Θεσσαλονικιός δεν μπορώ να εκφέρω άποψη ούτε για τραμ-τρόλεϊ

«Πρώτη Μάη»

Ωραία μέρα η πρωτομαγιά. Ωραίος μήνας ο Μάιος. Έρχεται η άνοιξη μαζί με τα πουλάκια και τις λαλιές τους που σε χτυπάνε μέσα στο μυαλό από την πρώτη στιγμή του πρωινού μέχρι και αργά, πολύ αργά το βράδυ. Έρχεται και το πρώτο κύμα ζέστης που σιγά-σιγά θα μετατραπεί σε ένα καύσωνα ο οποίος θα μας ταλαιπωρήσει για τους επόμενους τρεις μήνες και θα αισθανόμαστ

«Μονοπάτι»

Ο θάνατος είναι ένα μονοπάτι που όλοι μας θα το διαβούμε κάποτε, είχε πει ένας κύριος με άσπρα σε μια από τις καλύτερες παραγωγές που έχουν υπάρξει στην ιστορία του κινηματογράφου και θα συμφωνήσω μαζί του. Αλλά το ότι είναι κάτι βέβαιο δεν κάνει ευκολότερη την αντιμετώπιση του, δεν κάνει εύκολη την ιδέα ούτε και την σκέψη του. Υπάρχουν βέβαια και οι μηδ

«Οδική συμπεριφορά: Είναι η κουλτούρα»

Σαν κλασικός γόνος ελληνική οικογένειας έκατσα πίσω από το τιμόνι πρώτη φορά στην ηλικία των δεκατριών, κάποιο καλοκαιριάτικο πρωινό στο χωριό. Βεβαίως σε έναν δρόμο που στην κυριολεξία περνούσε αυτοκίνητο ή πεζός ανά δύο ώρες με τον μπαμπά μου στη θέση του συνοδηγού και το χέρι του στο χειρόφρενο. Πέρα από την ευτυχία και την ελληνική υπερηφάνεια του πατέρα

Μεγαλώνοντας χωρίς αδέρφια

Πρόσφατα επέτρεψα σε ένα ερέθισμα που μου χτυπούσε την πόρτα πολύ καιρό την είσοδο στο μυαλό μου, μετά από κάτι που διάβασα στο διαδίκτυο. Τώρα δεν ξέρω πως το συγκεκριμένο ερέθισμα μου χτυπούσε την πόρτα καιρό αλλά εγώ το άκουσα μόλις διάβασα δυο-τρεις λέξεις σε ένα κείμενο. Ξέρω πως με ταλαιπωρεί, θα με ταλαιπωρεί και θα ταλαιπωρεί τον οποιονδήποτε σαν κ

«Μπόρα είναι»

Σκέπασε για κάνα δυο μέρες η λευκή μπέρτα την πόλη, δεν μπορώ να πω. Ευχαριστήθηκα βόλτα και σκουντούφλες στο χιόνι που είχα να δω από τα χρόνια του δημοτικού.

«Στη χρονιά του '17»

Καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους μας, υγεία ευτυχία και κάθε είδους θετική σκέψη θέλω να μεταφέρω σε εσένα αγαπητέ αναγνώστη, εύχομαι οι μέρες σου να είναι πολλές σε τούτο τον κόσμο. Πάμε για μια ακόμη χρονιά να φορτωθούμε στην καμπούρα μας, πάμε να την γραπώσουμε από τα μαλλιά και να την δαμάσουμε όσο μπορούμε, να την αναγκάσουμε να μας δώσει ότι καλύτε

«Υπάρχουν και οι άλλοι part3»

Δεκέμβρης μπήκε και σημαίνει ένα και μόνο πράγμα για μικρούς και για μεγάλους που αρνούνται πεισματικά να μεγαλώσουν, έρχονται Χριστούγεννα. Έρχεται η γιορτή που το κάθε πιτσιρίκι γράφει σε έναν μυστήριο Άγιο με έλκηθρο για να του φέρει δωράκι αφού πρώτα ξεκαθαρίσει πως ήταν καλό παιδί όλο τον χρόνο, έρχεται η γιορτή που θα πάρει ο καθένας μας από πέντε κιλά

«Παρασκευή»

Κι όσο για την επανάσταση που θα έκανε η δική μου η γενιά, την κάνει μέσα από ακριβά αμάξια, ρούχα, μόδα και λεφτά. Μεγάλος στίχος από την μεγαλύτερη χιπ-χοπ μπάντα που πέρασε από την Ελλάδα, τους FF.C (fortified concept-οχυρωμένη αντίληψη). Παρμένος από το Παραμύθι, ίσως το πιο αναγνωρισμένο τους κομμάτι περιγράφει στο έπακρο αυτό που είδα σήμερα πρωί-πρωί

Ξύπνα

Ξύπνα, κοίτα έξω, κάτι μυστήριοι περικύκλωσαν το σπίτι και βαστάνε τουφέκια και κρατάν σπάθες. Προσπαθούν να σπάσουν την πόρτα, ξύπνα, πρέπει να σε κρύψω αν προλάβω κι αν δεν προλαβαίνω πρέπει να σε διώξω. Ξύπνα γιατί η πόρτα έσπασε και τρέχοντας ορμούν στο δωμάτιο. Γρήγορα φύγε, θα πέσω πάνω τους να καθυστερήσουν όσο εσύ θα φεύγεις. Μην κοιτάξεις πίσω, ξέχν

«Υπάρχουν και οι άλλοι part2»

Πιστεύω γνωρίζετε τις μπλε ιστορίες, πιστεύω σε κάποια φάση της ζωής σας έχετε παίξει ένα τέτοιο παιχνιδάκι. Αφηγείσαι μια ιστοριούλα πέντε λέξεων και οι υπόλοιποι μέσα από ερωτήσεις προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς έχει συμβεί. Με μονολεκτικές απαντήσεις προσπαθείς να τους οδηγήσεις στην λύση. Λοιπόν μια τέτοια ιστοριούλα έτυχε να πέσει στο δρόμο μου μι

«Μου 'παν θα βάλεις τα χακί»

Και εκεί που κάθεσαι και πωρώνεσαι με το καινούργιο σου παιχνίδι κολλημένος στην οθόνη του υπολογιστή σου για δύο και βάλε ώρες, εκεί που προσπαθείς να βρεις την κλειδαρότρυπα κατά τις επτά το πρωί μέσα σε ζάλη και τυφλωμένος από το αλκοόλ (είσαι και πιτσιρίκος οπότε δικαιολογείται), εκεί που ξυπνάς το πρωί αγκαλιασμένος με το άλλο σου μισό (για αυτόν το μήν

«Παιχνίδι, μια ιστορία»

Από μια μεριά καταλαβαίνω τους θείους και τις θείες που ακόμη και σήμερα όταν μιλούν για βιντεοπαιχνίδια έχουν στο μυαλό τους το κίτρινο στρόγγυλο πραγματάκι που καταπίνει νομίσματα και κυνηγιέται από φαντασματάκια σε ένα τετραγωνικό πλαίσιο οθόνης. Μορφή διασκέδασης για τα πιτσιρίκια το λένε οι παλιοί. Κι εμείς στην ηλικία των δεκαέξι ξημεροβραδιαζόμασταν σ

«Συζήτηση με μια κυρία»

Όταν ακόμη ήμουν μαλλιάς πριν από κάνα δύο χρόνια, μια βραδιά μετά από μια επιπόλαια νεανική έξοδο η οποία είχε σαν επακόλουθο αρκετοί επιβάτες στο αμάξι του μοναδικού νηφάλιου φίλου να τρέχουμε να αδειάσουμε τη χολή μας στην περιφερειακή, αποφασίσουμε η παρέα κι εγώ (ο τραβάτε με και ας κλαίω ή αλλιώς ο και καλά ηθικολόγος της υπόθεσης) να επισκεφτούμε

«Όλα τελειώνουνε κι όλα περνάνε»

Ιδέες, βασίλισσες κακογερνάνε, όλοι βολεύτηκαν και δε μιλάνε, καλοπερνάνε καλοπερνάνε. Τέτοια λόγια στα στόματά μας από την Κυριακή το βράδυ, μετά από εβδομαδιαία διακαναλική προπαγάνδα και πολύωρη πλύση εγκεφάλων, επηρεασμό σε λήψη αποφάσεων και θόλωση κρίσης τελικά ο κυρίαρχος (κατά πολλούς) λαός, νίκησε. Ο λαός, που για άλλη μια φορά στην ιστορία

«Κόβεται η ταινία στη μέση;»

Παρασκευή βράδυ, πάνω που είχε αρχίσει η Μαλένα και είμαι αραχτός με τα απαραίτητα (μπυρόνια του μονόευρου, πατατάκια και άλλα ανθυγιεινά καταναλώσιμα, χαρτομάντιλα γιατί κάνα δάκρυ θα κυλήσει, μια φωτογραφία του Ντούτσε στον απέναντι τοίχο κολλημένη για να βρίσκουν στόχο τα βελάκια). Στην αρχή της ταινίας

«Ώρα για διακοπές»

Έφτασε το καλοκαίρι εμπρός βήμα ταχύ, κορμάρες να απλώσουμε σε μια πλαζ κοντινή. Καλό, ωραίο μότο. Συναγωνίζεται το ψωμί-παιδεία-ελευθερία σε μια νεοελληνική απερίγραπτη μεταφορά. Διότι αγαπητέ αναγνώστη δύο πράγματα σημαίνει το καλοκαίρι για τους περισσοτέρους εξ ημών: ξάπλα και αραλίκια στις αμμουδιές, διακοπές του ονείρου σε παραλίες που συναγωνίζονται

«Η ιστορία θα δείξει»

Καινούργια εντολή με λαϊκή απόφαση και ετυμηγορία ψήφισαν πολίτες πάσης ηλικίας και πολιτικής ταυτότητας για πρώτη ίσως φορά αντιδραστικά σε ένα σάπιο-φαύλο σύστημα το οποίο οικοδομήθηκε εδώ και περίπου τρεις δεκαετίες. Για πρώτη φορά στο τιμόνι της Ελλάδος βρίσκεται η Αριστερά, για πρώτη φορά τα πρώτα ονόματα της πολιτικής σκηνής είναι απλά κομπάρσοι

«Αστυφιλία και πάλι πίσω»

Πέρασαν σχεδόν τρεις δεκαετίες από αυτό το μεγάλο κύμα έξαρσης, αυτής της όπως αποδείχτηκε ασθένειας μίας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού, της αστυφιλίας που κατέκλυσε μέχρι και το τελευταίο χωριουδάκι του χάρτη της πατρίδας μας. Ο κάθε απελπισμένος αγρότης, ο κάθε αφελής πιτσιρίκος, η κάθε καταπιεσμένη κοπελίτσα, ο κάθε φτωχός απλός άνθρωπος εκείνης

«Είναι μόνο εκλογές»

Έφτασε για μία ακόμη φορά η στιγμή να ασκήσει ο κάθε Έλλην το εκλογικό του δικαίωμα, να επιλέξει μία σωστή πολιτική δύναμη για κυβέρνηση της χώρας του, να αφήσει ο ίδιος το στίγμα του σε μία σελίδα της μελλοντικής ιστορίας που θα περιλαμβάνει την κατάσταση μας ως έθνος αυτή τη στιγμή που γράφεται το κείμενο, ως και την στιγμή που θα εξιλεωθούμε

«Υπάρχουν και οι άλλοι»

Μία ακόμη χρονιά φτάνει στο τέλος της, μία σημαντική αλλά και δύσκολη χρονιά, μία χρονιά που κρίθηκαν και θα κριθούν πολλά για τη χώρα μας. Τέτοιες ημέρες, καλό είναι να φέρνουμε στο μυαλό μας καταστάσεις και ανθρώπους που δεν είναι ευνοημένοι και τυχεροί όπως εμείς. Υπάρχουν χίλια-δυο παραδείγματα τέτοιων ανθρώπων. Το μόνο που πρέπει

«Αέναος πόλεμος – Παχυσαρκία»

Ήρθε η στιγμή να αναφερθώ σε μια κατάσταση που με έχει στοιχειώσει, από πιτσιρίκι με κυνηγά και μέχρι τώρα παραμονεύει να με αρπάξει από το λαιμό. Πολλοί άνθρωποι την έχουν βιώσει, πολλοί άνθρωποι την έχουν νικήσει κι άλλοι τόσοι έχουν νικηθεί από αυτήν. Πολλοί την αντιμετωπίζουν όταν ακόμη βρίσκεται στα σπάργανα, άλλοι την αντιμετωπίζουν όταν περνά καιρός.

«Αυτός ο δαίμονας»

(Δεν είμαι ούτε ψυχολόγος, δεν είμαι ούτε ψυχαναλυτής, δεν είμαι ούτε ψυχίατρος. Δεν ειδικεύομαι σε τέτοια θέματα ούτε είμαι ειδικός κοινωνιολόγος. Είμαι απλά μια φωνή, είμαι απλά ένας συμβουλάτορας που θα γράψει μια γνώμη πάνω στο θέμα. Είμαι ένα αυτί όταν θέλει να μιλήσει κάποιος και ένα στόμα όταν θα θελήσει να ακούσει κάποια συμβουλή. Αυτά για τυχόν παρεξηγήσεις και παρερμηνείες σε αράδες πάνω

«Για ένα κάστανο»

Ο Παΐσιος έγινε άγιος επισήμως πριν δεν θυμάμαι πόσο, για πολλούς ήταν προφήτης και καλώς έγινε, για άλλους ήταν ένας απλός άνθρωπος ο οποίος ακολούθησε την ασκητική ζωή μέχρι το τέλος της ζωής του. Άφησε πίσω του έργο είναι η αλήθεια και υπάρχουν μαρτυρίες και στοιχεία. Για το αλήθεια ψέματα και άλλα τέτοια δεν θα γράψω κάτι γιατί δεν με αφορά προσωπικά. Αλλά γιατί τόσος χαμός για το κάστανο ρ

«Ρε γέρο»

Ειδικά για εμάς τα αγοράκια η σχέση με τον αρχηγό της οικογένειας, τον μπαμπά μας, είναι και ήταν πάντοτε λίγο ή πολύ μυστήρια. Λίγο ο σεβασμός που κάνει παρέα με τον φόβο καθώς ήμαστε νήπια, λίγο ο ανταγωνισμός και η επαναστατικότητα στην εφηβεία, λίγο η απόσταση και η μηνιαία επικοινωνία στα φοιτητικά χρόνια, λίγο ή πολύ το ότι είμαστε μαμάκηδες και δεν το κρύβουμε από κανέναν, λίγο το ότι είμασ

«Χαμογέλα, τι σου ζητάνε;»

Περνάει η ημέρα και με το που πατάω το πόδι σπίτι αναρωτιέμαι πραγματικά πως την ξόδεψα, πως ακριβώς ξόδεψα τις ώρες της και που έδωσα τον χρόνο που περιέχει. Απαντάω αμέσως στην ερώτηση μου φωναχτά, δουλειά και διαδρομή προς αυτήν, διαδρομή προς το σπίτι μετά το τέλος της, καμιά βόλτα σε ψιλικά και τσιγάρα κι άντε βαριά και καμιά μπύρα για το βράδυ που έρχεται. Μετά σπίτι να αναμένω την επόμενη η

«Βλεφάρισμα»

Έκλεισα τα μάτια στα δεκαπέντε με δεκαέξι, τα ξανάνοιξα και βρέθηκα στα λίγο πριν τα τριάντα, στην κυριολεξία τα δέκα σχεδόν χρόνια που πέρασαν μου φάνηκαν σαν ένα βλεφάρισμα του ματιού. Όπως κι αν ακούγεται (ή βλέπεται και διαβάζεται) αυτό, συνέβη έτσι ακριβώς όπως το περιγράφω. Ένα βλεφάρισμα και πέρασε μια δεκαετία. Μια δεκαετία με χαρές και λύπες, μια δεκαετία με εμπειρίες και μαθήματα ζωής

«Τι άλλο φοβάσαι;»

Κοίτα να σκεπαστείς καλά, μην ξενυχτίσεις και διαβάζεις πάλι αυτά τα περίεργα τα παραμύθια σου, αύριο έχεις σχολείο. Ναι αυτό το είχα ακούσει κάπου στα οκτώ μου χρόνια νομίζω, η μαμά δεν επικροτούσε τον μαγικό κόσμο των παραμυθιών και το άρρωστο σύμπαν του Ντίκενς. Με το που έκλεινε το φως και προσπαθούσα να κλείσω τα μάτια μου όλα τα τέρατα των Γκριμ υπήρχαν μέσα στο δωμάτιο μου.

«Η σιωπή»

“Hello darkness, my old friend I've come to talk with you again” ακούγεται απ’τα ηχεία και από άλλη μπάντα γράφτηκε, άλλη μπάντα ακούω να το τραγουδάει, γι άλλο θέμα γράφτηκαν οι στίχοι κι άλλη ανάμνηση ξυπνούν σε εμένα. Παράνοια, αλλά αυτό είναι η μουσική - μια παράνοια που σε βοηθά να διατηρήσεις τη λογική σου σε έναν παράλογο κόσμο και μια ψεύτικη κι αληθινή μαζί πραγματικότητα. Ή απλά μελωδία

«Καλή χρονιά»

Καλή χρονιά χρόνια πολλά σε όλους, κάθε όνειρο που έχουμε να υλοποιηθεί, κάθε πρόβλημα που έχουμε να εξαφανιστεί. Μια γεμάτη χρονιά έφυγε, μια χρονιά με τα καλά και τα κακά της, μια χρονιά που δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε ότι είμαστε καλύτερα, δυστυχώς πολλοί από τους γύρω μας μπορούν να πουν πως είναι χειρότερα. Για άλλη μια φορά το σοφό γνωμικό του λαού επαληθεύεται, κάθε πέρσι και καλύτερα-κ

Το πνεύμα των Χριστουγέννων

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, σήμερα πήγα μια βόλτα στο κέντρο, ευλογημένες ημέρες σκέφτηκα, κόσμος θα υπάρχει πάνω και κάτω στους δρόμους, χαμογελαστοί άνθρωποι θα διασταυρώνονται και θα ανταλλάσσουν χαμόγελα ο ένας με τον άλλον και όχι καντήλια και κατάρες. Ημέρες γεννήσεως του Κυρίου είναι άλλωστε, όλοι οι κακοί μασκαρεύονται καλοί, όλοι οι καλοί δεν κατεβαίνουν στο κέντρο. Κόσμος και κοσμάκης

«Κάγκελα παντού»

Κοιτάζω τη λευκή σελίδα για άλλη μια φορά. Δεν είναι η πρώτη φορά που απλά ενώ κοιτάζω μια λευκή σελίδα παράλληλα σκέφτομαι τι θέμα θα αναπτύξω, ποια κατάσταση θα σχολιάσω, αν θα βγάλω χολή ή θα εκθειάσω μια κατάσταση, παράλληλα ένα κουτάκι μπύρας είναι δίπλα μου και ακούγεται το stairway to heaven από τα ηχεία, ένα κομμάτι που πιστεύω ακούγεται όταν ο καθένας από εμάς φτάνει στο τέλος του δικού τ

«Νοσταλγώ»

Πλέον έχοντας στην καμπούρα μου το ένα τέταρτο ενός αιώνα κι όντας παιδί που πρόλαβε μια εποχή που η λέξη ζωάρα περιέγραφε επακριβώς την κατάσταση που βίωνε η ελληνική κοινωνία (μην έχοντας ακόμη ανακαλύψει αυτοί που πανηγύριζαν τότε με πάμπολλες σπατάλες και δανεικά χαμόγελα πως είχαν φάει κουτόχορτο και για επιδόρπιο παραμύθι) έφτασα στο σημείο να αρχίσω να σκέφτομαι εκείνη την εποχή

«Σε κόσμο ηλεκτρονικό»

Να, εδώ και για σένα ήρθαμε-αισθάνεται συνεπαρμένη/ος, στην τοποθεσία παντού και πουθενά. Μια δηθενιά ενός ανεκδιήγητου συγγραφέα της κακιάς ώρας ίσα-ίσα για να προκαλέσει το μάτι του αδαή και μια φωτογραφία που φαίνονται μόνο τα μούτρα ανάλογα με το ύφος του αποφθέγματος του ψευτο-συγγραφέα. Τελευταία έχω προσέξει κι ένα παλούκι που τοποθετείται στο κινητό (οι φωτογραφικές έχουν περάσει πλέον στη

«Υπάρχει κάτι που αξίζει»

Και σε φαντάζομαι απορημένο αγαπητέ φίλε αναγνώστη να αναρωτιέσαι και να απορείς, τι ακριβώς είναι αυτό το κάτι, είναι κάτι που υπάρχει μέσα στον καθένα, είναι κάτι που παρουσιάζεται σε ανύποπτο χρόνο σε κάποιον εκλεκτό και παρακαλάς να είσαι εσύ αυτός, είναι κάτι που δεν θα εμφανιστεί ποτέ αν το προσμένεις αλλά θα σε χαστουκίσει μια καθημερινή καθώς βαδίζεις κατηφής και περίλυπος, πάντως όλα τα

«Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή»

Ένα γνωμικό, μία άποψη, μία γνώμη που κανονικά θα έπρεπε να μας στοιχειώνει και να μας συντροφεύει κάθε μέρα, κάθε λεπτό που κακομοιριασμένοι περπατάμε με σκυμμένο κεφάλι έχοντας αποδώσει λιγότερο αποτελεσματικά στην εργασία που μας δίνει τον άρτο τον επιούσιο, κάθε στιγμή που μπεκροπίνουμε για χαμένες αγάπες, αγάπες παλιές, χαλώντας άσκοπα χρήματα και σκόπιμα την υγεία μας, κάθε ώρα που ζητούμε

«Ο χρόνος»

Πόσοι από εμάς έχουμε σταθεί σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό, σε ένα αεροδρόμιο, στην είσοδο μιας κατοικίας, σε ένα σταθμό λεωφορείων για να (από)χαιρετίσουμε φίλους ή συγγενείς που καλώς ή κακώς, για διάφορους λόγους αναγκάστηκαν να μετακομίσουν σε άλλη πόλη, άλλο νομό, άλλο γεωγραφικό διαμέρισμα ή και σε άλλη χώρα. Πόσοι από εμάς δεν έχουμε πιστέψει πως το άτομο στο οποίο κουνάμε

«Κλειδαρότρυπα»

Πριν κάμποσα χρόνια, την εποχή των παχυλών αγελάδων και των πανάκριβων τηλεοπτικών παραγωγών, όλα τα μεγαλοκάναλα και οι μεγαλομάνατζερ τους είχαν βρει την απόλυτα επιτυχημένη συνταγή αποχαύνωσης του κοινού, τα ριάλιτι, κάποια αμφιβόλου ποιότητας προγράμματα γεμάτα από καθημερινές παρανοϊκές -ανθρώπινες κατά πολλούς στιγμές

«Κάνε τη διαφορά»

Η διαφορετικότητα διχάζει, ας είμαστε ρεαλιστές και ας μην τρέφουμε φρούδες ελπίδες ότι συμβαίνει το αντίθετο ή κάτι άλλο. Το να είναι κάποιος διαφορετικός προκαλεί, δυστυχώς, σε αυτόν τον κόσμο που μεγαλώσαμε και θα μεγαλώσουμε και τα παιδιά μας, αν αξιωθούμε ποτέ να αποκτήσουμε. Προκαλεί σχόλια, ζήλια, φθόνο, φόβο, άγχος, μίσος και άλλες τόσες καταστάσεις

«Τικ-τοκ»

Σίγουρα όλοι τους έχουμε δει στο δρόμο, σε λεωφορεία και τραμ, σε πάρκα και πεζοδρόμια, να επαιτούν και να ζητούν το ελάχιστο που μπορούμε να τους δώσουμε, σίγουρα όταν ήμασταν πιτσιρίκια νιώσαμε το φόβο και την αγωνία στη φωνή του μπαμπά ή της μαμάς και το δυνατό τράβηγμα στο χέρι μας καθώς μας οδηγούσε στον απέναντι δρόμο, στην ασφάλεια μακριά από τον περίεργο βρώμικο τύπο που ζητιανεύει

Stranger Things

Μετά από ενάμιση χρόνο ήρθε και πάλι η σειρά που μας έκανε να νιώσουμε για κάποιες ώρες παιδιά και πάλι, για δεύτερη σεζόν το Stranger Things επέστρεψε και όπως κάθε γνήσιος λάτρης της κουλτούρας των 80’s και μεγαλωμένος την δεκαετία που τα ακολούθησε την είδα σε μέσα σε δυο ημέρες. Και δεν το μετάνιωσα.

Στον Βόλο

Σάββατο πρωί και με παίρνει φίλος τηλέφωνο, πάμε Βόλο λέει για βόλτα μαζί με τους άλλους, είναι και η συναυλία σήμερα (συναυλία hip-hop που θα αναφερθώ σε αυτήν αργότερα). Είδα τον καιρό-έβρεχε, είδα το πορτοφόλι-ένα εικοσάρικο, είδα τα μούτρα μου στον καθρέφτη-χωρίς καμιά όρεξη, οπότε είπα «έρχομαι».

“Ακόμα ζωντανό”

Ένα τριήμερο αφιερωμένο στο χιπ-χοπ ζήσαμε στην Θεσσαλονίκη με το StreetModeFestival. Τρεις ημέρες με έναν χώρο γεμάτο από άτομα που ακόμη το ζούνε, πέτυχα από πιτσιρικάδες που δεν ήξεραν μέχρι και σαραντάρηδες που ακόμη ψάχνουν. Η διοργάνωση ήταν αφιερωμένη στην κουλτούρα του δρόμου που γέννησε την μουσική που αγαπάμε τόσα χρόνια, υπήρχαν παλικάρια που γκ

Τι πάθατε ρε παιδιά και μας αφήνετε νωρίς, μας αφήνετε και μόνους ;

Έφυγε κι ο Τσέστερ Μπένιννγκτον, έφυγε κι ο τραγουδιστής των Linkin Park, της μπάντας που έκανε το nu metal αυτό που είναι σήμερα, αυτό που όλοι οι κολλημένοι μεταλάδες σιχαίνονται κι όλοι οι πιτσιρικάδες της δεκαετίας του ενενήντα κι έπειτα αγαπούν. Έφυγε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές στον χώρο της μουσικής, όχι μόνο της metal, της rock, αλλά της μουσ

«Πράσινη Ιγκουάνα»

Ίσως να φταίει ότι καλοκαιριάζει, ίσως να φταίει πως αρχίζω να μην αντέχω την ζέστη που έρχεται και αρχίζω να φαντασιώνομαι παραλίες κάπου στην Καραϊβική με συνοδεία PsychedelicTrance, ίσως απλά να γερνάω και το καλοκαίρι να μου θυμίζει την χαμένη νιότη και την παιδική ηλικία που ποτέ δεν πέρασε και ποτέ δε θα φύγει από πάνω μου. Τέλος όλων, σήμερα θα αναφερ

«Άλλος ένας»

Αφού έχουν περάσει λίγες ημέρες και πλέον οι δακρύβρεχτοι επικήδειοι έχουν αντικατασταθεί από θεωρίες συνομωσίας, ας δώσουμε ένα μικρό-ελάχιστο-μηδαμινής σημασίας χώρο στο διαδικτυακό έντυπο για τον μεγάλο καλλιτέχνη της grunge rock που μαζί με τους άλλους τέσσερις μεγάλους κατάφερε να επηρεάσει τόσο μουσικά ρεύματα που ακολούθησαν την δεκαετία του ενενήντα,

«Πέντε της νιότης»

Μία από τις αγαπημένες μου κατηγορίες ταινιών ήταν, είναι και θα είναι αυτή των κινουμένων σχεδίων. Και υπογραμμίζω, κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϋ. Πρόλαβα την χρυσή εποχή του σινεμά για πιτσιρίκια την δεκαετία του ενενήντα και την τίμησα σε πολλές, πάρα πολλές ταινίες. Εδώ θα προτείνω πέντε κορυφαίες για εμένα ταινίες σε μικρούς που τύχει και διαβάζουν ή σ

«Μια πεντάδα του Χιπ-χοπ»

Ίσως το πιο παρεξηγημένο μουσικό ρεύμα στην Ελλάδα από την πρώτη ημέρα που εμφανίστηκε τη δεκαετία του ’80, το χιπ-χοπ συνεχίζει να υπάρχει προς απογοήτευση των ανεγκέφαλων που το έκριναν χωρίς να το ζήσουν. Προς απογοήτευση των δηθενάδων που καπηλεύτηκαν το όνομα και την ιστορία του για να κάνουν τις ασήμαντες παρουσίες τους στο χώρο τεράστιες, συνεχίζει να

«Ps3 προτάσεις»

Τέλος εποχής για την αγαπημένη μου κονσόλα δόθηκε από την Sony αφού επισήμως η παραγωγή του PlayStation3 σταμάτησε. Θα ήθελα να παρουσιάσω πέντε τίτλους που θα αξίζουν προσοχής από έναν μη μυημένο στον κόσμο των παιχνιδιών. Αν και δεν είναι οι αγαπημένοι μου τίτλοι, με συντρόφευσαν αρκετά βράδια και με δίδαξε ο καθένας και κάτι.

«Συνέβη η απώλεια»

Σάββατο, 3 του Σεπτέμβρη και έχω αρχίσει την φασίνα από νωρίς ακούγοντας μεταλιές (για να διατηρηθεί η αντρίλα παρά την σφουγγαρίστρα που κρεμότανε στο ένα χέρι και το ξεσκονόπανο ξεπρόβαλλε από το άλλο). Τελειώνει η πρώτη λίστα αναπαραγωγής και κάθομαι να βάλω τη δεύτερη. Η ροή ειδήσεων βγάζει αυτό : «Έφυγε από τη ζωή ο Θάνος Ανεστόπουλος». Μετά α

«Αγαπημένα Covers»

Την παροιμία ο μαθητής ξεπερνά τον δάσκαλο την γνωρίζουμε όλοι και πολλές φορές βλέπουμε πως ισχύει. Σε οποιαδήποτε τέχνη ο μαθητευόμενος βγαίνει καλύτερος τεχνίτης από τον μάστορα, ο μαθητής καλύτερος θεωρητικός του καθηγητή του. Κάπως έτσι συμβαίνει και στην μουσική. Σήμερα θα παρουσιάσω κομμάτια που οι επανεκτελέσεις τους ξεπερνούν κατά πολύ την αρχική μο

«Pokemon Go?»

Μεγάλη απήχηση έχει πλέον και στην Μητέρα Ελλάδα το Pokemon Go, ένα παιχνίδι προσβάσιμο από λογισμικά κινητών, συνδεδεμένο με δορυφόρους σε όλη την επικράτεια ανοίγει έναν κόσμο στον οποίο τα αξιαγάπητα πλασματάκια εμφανίζονται και σε προκαλούν να τα πιάσεις. Όλα. (Gotta catch 'em all). Υπήρξα και είμαι ακόμη και τώρα μεγάλος οπαδός του κινήματος. Ήμο

«Κάλπικα είδωλα»

Παρασκευή βράδυ, αποφάσισα να ξεμυτίσω και να κάνω μια βόλτα στις μαγευτικές δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης, να πιω μια μπυρίτσα για να γιορτάσω τη νίκη των συντρόφων Βρετανών που κατάφεραν το πρώτο δυνατό χαστούκι στο μάγουλο κάποιας ενωμένης Ευρώπης. Τέλος πάντων μαζευόμαστε με φίλους, επιλέγουμε μέρος, καθόμαστε και παραγγέλνουμε. Καθώς αρχίζω να κατ

«Read Dead Redemption»

Για πολλοστή φορά οι τίτλοι τέλους άρχισαν να πέφτουν στην οθόνη, ονόματα συντελεστών του R.D.D. άρχισαν να εμφανίζονται δεν γνωρίζω ακριβώς με τι σειρά και η γνώριμη πλέον μουσική των Ashtar Command άρχισε να δένει με τους τίτλους, το τελείωμα της ιστορίας και το ψυχοπλάκωμα που ένιωσε όποιος έχει παρακολουθήσει την ιστορία του συγκεκριμένου παιχνιδιού. Γ

«Απ’ το χαρτί στην αίθουσα»

Έχοντας μεγαλώσει και διαπαιδαγωγηθεί στην τρελή και καθοριστική για το μέλλον μας δεκαετία του '90, οι παιδικές, προεφηβικές αλλά και εφηβικές και τωρινές μου μνήμες είναι γεμάτες με αυτά που ένα πιτσιρίκι μπορεί να παρακολουθεί για ώρες και να ταυτιστεί για πάντα, τα κινούμενα σχέδια, καρτούν ή για τους ψαγμένους και χαρτζιλικάτους των τότε ξέγνοιαστων (στ

Game of Thrones (Παιχνίδι του Θρόνου)

Ανήμερα του Πάσχα έκανε πρεμιέρα για Πέμπτη συνεχόμενη χρονιά η σειρά που αναμφισβήτητα έχει αποκτήσει εκατομμύρια θαυμαστές και τηλεθεατές παρόλο που δεν είναι όλοι ευχαριστημένοι από την μέχρι τώρα έκβασή της. Έχει μισηθεί και αγαπηθεί εξίσου από όλες τις ηλικίες, έχει γεννήσει τηλεοπτικά απίθανους

«Ένας βασιλιάς δεν φοράει στέμματα»

Σάββατο 28 του Μάρτη είχα τη χαρά να ξαναδώ επί σκηνής έναν από τους καλύτερους hip hopers και πρωτομάστορα του ελληνικού κινήματος τη δεκαετία του '90, τον Ευθύμη των Terror X Crew, μετέπειτα των Α/Ε και τώρα πλέον μόνο του με μια αξιόλογη μπάντα δίπλα του με νέους ήχους που θυμίζουν τους παλιούς καλούς καιρούς

«Να ξημερώσει στο Βαρδάρη»

Θ' αρχίσω με το κλασικό επαναλαμβανόμενο κλισέ, τι να πρωτογράψεις για αυτήν τη μαγική κατ' εμέ πόλη. Για το απίστευτο κλίμα της, την υγρασία που φτάνει στα ουράνια κατά τη διάρκεια του χειμώνα και σου τρυπάει μέχρι και την ψυχή αν αποφασίσεις να κατέβεις μια βολτίτσα στην παραλία ή σε κανένα από τα χιλιάδες καφέ στα περίχωρά της, για τους

«Μουσική σήμερα;»

Η μουσική δεν έχει όρια, είναι από τα λίγα αγαθά, από τις λίγες συνήθειες, από τους λίγους πόθους και η μοναδική αγάπη που δεν έχει οριοθετηθεί και δεν έχει μετρητή. Δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε να ισχυριστεί πως γνωρίζει τα πάντα και οτιδήποτε για την μουσική, γιατί πολύ απλά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύσει. Οι σπουδαιότεροι μαέστροι συμφωνικών

«Εντέχνως γωνία»

Έντεχνο, μία από τις μουσικές κατηγορίες που έχει χαρίσει άφθονες ώρες γεμάτες καβγάδες και διαφωνίες, τόσο για την ονομασία του μουσικού είδους-ρεύματος, όσο και για τους καλλιτέχνες που το εκπροσωπούν. Ένα μουσικό είδος που έχει αναδείξει μερικές από τις καλύτερες φωνές του ελληνικού πενταγράμμου από την αρχή της δημιουργίας του, αν μπορούμε να πούμε

«Στήριξε το λόγο σου με τη ζωή σου και τη ζωή σου με το λόγο σου»

Ένα μότο, μία φράση, ένας τρόπος ζωής, ένα κίνημα, ένα τεράστιο μουσικό ρεύμα, μία ιδεολογία. Δεμένο πάνω σε αυτό το απόφθεγμα είναι το Low Bap, το βαφτισμένο hip-hop που εκπροσωπείται από τους Active member, μία από τις πρώτες ελληνικές μπάντες που εμφανίστηκαν στην ελληνική hip-hop σκηνή κάπου στο μακρινό 1995, τότε που το hip-hop ηχούσε

«Thor: Ragnarok» - Κριτική ταινίας

Όταν ο σκηνοθέτης του Thor:Ragnarok είχε επισημάνει πως με την ταινία του θέτει καινούργια θεμέλια για τον χαρακτήρα δεν είχα καταλάβει τι εννοούσε ακριβώς. Πήγα σινεμά, είδα την ταινία και κατάλαβα. Έδειξα εμπιστοσύνη στον Τάικα Γουαϊτίτι και στην υποψηφιότητα του.

Διδαχές του Fight Club

Γνώρισα τον Τάιλερ σε μια περίεργη φάση της ζωής μου. Αναμφίβολα το «Fight Club» είναι μια από τις δυνατότερες ταινίες του “Ενενήντα” αν και βγήκε στο τέλος της ένδοξης εκείνης δεκαετίας. Για κάποιο λόγο βέβαια η ταινία δεν έκανε την αναμενόμενη εισπρακτική επιτυχία που περίμεναν παραγωγοί, ηθοποιοί, ο σκηνοθέτης αλλά και ο συγγρα

«Μαύρος Πύργος» - Κριτική ταινίας

Πολλά είχα διαβάσει πριν μπω στην αίθουσα για να δω τον Μαύρο Πύργο από κριτές και σπουδαγμένους για το πόσο χάλια ήταν η ταινία, για το πόσο δεν αγγίζει την ιστορία των βιβλίων, για το ότι είναι απλά μια αρπαχτή χωρίς συνέχεια και άλλα τέτοιου είδους περισπούδαστα σχόλια του όχλου της διαδικτυακής ιεράς εξέτασης. Βγαίνοντας από την αίθουσα, κατάλαβα ότ

5 ταινίες για το καλοκαίρι

Έρχεται με γρήγορα βήματα το καλοκαίρι κι αυτό σημαίνει ένα πράγμα. Καλά, πολλά σημαίνει αλλά ένα από τα βασικότερα είναι οι βραδιές ταινίας αυτά τα ωραία ατελείωτα καυτά καλοκαιρινά βράδια που η ζέστη δεν υποχωρεί ποτέ και σε πνίγει σε σημείο ασφυξίας. Έχω μαζέψει πέντε από τις αγαπημένες μου ταινίες της καλοκαιρινής σεζόν, μάλλον τις ταινίες που όταν βλέπω

«Λόγκαν» 2017 - Κριτική ταινίας

Όσο ακόμα το έχω φρέσκο το έργο θα γράψω δυο λόγια. Είδα το Λόγκαν, την τελευταία ταινία του Χιου Τζάκμαν ως Γούλβεριν που περιλαμβάνει και την τελευταία συμμετοχή του Πάτρικ Στιούαρτ στον ρόλο του καθηγητή Εξέβιερ. Η ταινία κλείνει αυτόν τον μαγικό κύκλο των X-Menόπως αυτός ξεκίνησε το 2000 και μας δίνει δυο μπουνιές στο στομάχι γιατί ξέρουμε προς το παρόν

«Assassin’s Creed» – Κριτική ταινίας

Μπορώ πλέον με βεβαιότητα να πω ότι είδα την καλύτερη ταινία της τελευταίας διετίας με διαφορά. Μπορώ για μια και μοναδική φορά να μη βγάλω χολή ούτε για σκηνοθέτες, ούτε για ηθοποιούς, ούτε για ιστορία και πλοκή του έργου, ούτε για ερμηνείες. Οι Ασσασσίνοι ήρθαν και ελπίζω να μείνουν και στο σινεμά όσα χρόνια τους βλέπουμε στις κονσόλες. Γιατί το Assassin’s

Warcraft - Το έπος επιστρέφει

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016. Η ημέρα που είδα το Warcraft, η ημέρα που μετά από χρόνια θα θυμάμαι σαν την επίσημη συνέχεια στις ταινίες φαντασίας και έπους, στον κινηματογράφο που νομίζαμε ότι πέθανε με το κλείσιμο της τριλογίας του Άρχοντα Των Δαχτυλιδιών (και όχι, το Χόμπιτ όσο κι αν μου άρεσε δεν ήταν άξιο σύγκρισης ούτε κατά διάνοια με την πρώτη τριλογία)

«Warcraft»

Και ναι, μετά από μόλις μία δεκαετία καθυστέρηση από τότε που είχε πρωτοανακοινωθεί, η πρώτη επίσημη κυκλοφορία του κινηματογραφικού παρουσιαστικού αποσπάσματος της ταινίας Warcraft είναι γεγονός, υπάρχει, είναι εδώ. Η ταινία θα προβληθεί το καλοκαίρι του 2016 (καλά να είμαστε) και ήδη ανυπομονεί κόσμος και κοσμάκης. Για τον έναν και μοναδικό (δεν πιστεύω να

Hobbit - Η μάχη των πέντε στρατών

Αυλαία θα πέσει στις 18 Δεκεμβρίου για το Χόμπιτ, την δεύτερη κατά σειρά δουλειά του Τζον Τόλκιν και έκτη παραγωγή του Πήτερ Τζάκσον για τον μαγικό κόσμο της Μέσης Γης. Το Χόμπιτ αποτελεί κατά κάποιο τρόπο τον πρόλογο της τριλογίας του άρχοντα Των Δαχτυλιδιών, ενός αριστουργήματος του κινηματογράφου ακόμα και σήμερα, δεκαπέντε χρόνια

«Υλικός κόσμος»

Αυτός ο τόπος χρειάζεται μια καλή φυσική καταστροφή είχε πει ο καντινιέρης στο Κοράκι, μια απίστευτη ταινία περασμένης δεκαετίας. Αυτή η ατάκα έχει κολλήσει στο κεφάλι μου από τότε και όσο περνά ο καιρός διαπιστώνω πως είχε δίκιο ο συγκεκριμένος αδιάφορος χαρακτήρας. Όντως αυτός ο τόπος χρειάζεται μια φυσική καταστροφή.

Βόμβα στο Κορδελιό: «Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί»

Πέρασε σχεδόν μια εβδομάδα από το ξεσπίτωμα, μια εβδομάδα από όταν σχεδόν εβδομήντα χιλιάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, τα σπίτια τους, το βιος τους ολόκληρο και υποχρεωτικά να αποχωρήσουν από το μαγικό πλέον Κορδελιό, όλα για χάρη μιας ξεχασμένης και μη σκασμένης βόμβας του δευτέρου πολέμου του παγκόσμιου. Στιγμές πανικού, φωνές

«Μπουμ»: Αναστάτωση για τη βόμβα και το σχέδιο εκκένωσης στη Θεσσαλονίκη

Σκάει η είδηση για την βόμβα, στέφεται με την απόλυτη αποτυχία η πρώτη προσπάθεια για την μεταφορά ή απενεργοποίηση ή εξουδετέρωση της λόγω λάθους υπολογισμού και διαφορετικών των προσδοκώμενων συνθηκών (περίεργο για τα ελληνικά δεδομένα) και βγαίνει ένα διάταγμα, από την νομαρχία της Θεσσαλονίκης παρακαλώ, να εκκενωθούν και οι τρεις δήμοι για να μπορέσου

«Εξόρμηση»

Τετραήμερο πέρασε και σαν σωστός Έλληνας ακολούθησα το παράδειγμα των προγόνων μου και έκανα εξόρμηση από Τετάρτη προς την Μέκκα των Σαλονικιών, την (σαν αυτήν δεν έχει) Χαλκιδική. Δεν είμαι και ιδιαίτερος λάτρης της κουλτούρας των μπιτσόμπαρων αλλά καλοκαίρι χωρίς να αντικρίσεις έστω και μια φορά αμμουδιά και θάλασσα μέχρι τον ορίζοντα θα σε πάει γρουσουζιά

 

Imitate Your Mother

Οι Imitate Your Mother επιστρέφουν στα μουσικά δρώμενα της Αθήνας μετά από ένα χρόνο!...

Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΕΛΙΑ

Η ΑΕΛΙΑ (Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός για τον Καρκίνο του Μαστού) διοργανώνει τη συναυλία Η Μελωδία της ΑΕΛΙΑ σε συνεργασία με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης στις 16.11.217....

1ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΠΑΡΟΚ ΜΟΥΣΙΚΗΣ: STYLUS PHANTASTICUS

Το πρόγραμμα ξεκινάει παρουσιάζοντας την πρώτη σχολή βιολιού της Γερμανίας και της Αυστρίας, με μουσική αντιπροσωπευτική του ελεύθερου Stylus Phantasticus. Ένα στυλ που άνθησε στην Ιταλία και σύντομα στη Γερμανία του 17ου αιώνα και που φτάνει μέχρι το απόγειο του γερμανικού ύφους μπαρόκ μουσικής ...

Βασίλης Πασλίδης, Κατερίνα Ζευγαρά, Αγγελος Φάμελος στη Σφίγγα

Την Τετάρτη 8 Νοεμβρίου στις 21:30, η Σφίγγα υποδέχεται τους τρεις καλλιτέχνες, Βασίλη Πασλίδη, Κατερίνα Ζευγαρά και Άγγελο Φάμελο, οι οποίοι συναντιούνται για πρώτη φορά επί σκηνής...

ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ - LA DIVINA ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Μία μονασική παράσταση θα λάβει χώρα στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης με θέμα τη ζωή της Μαρίας Κάλλας υπό την Αιγίδα του Ελληνικού Συλλόγου Μαρία Κάλλας....

Δημοφιλέστερα

3 Tips για να αλλάξεις οικονομικά το decor του σπιτιού σου!

Θέλεις να αλλάξεις τη διακόσμηση στο σπίτι σου, όμως το οικονομικό θέμα είναι αυτό που σε ζορίζει; Μην ανησυχείς καθόλου μιας και σήμερα σου έχω 3 φοβερά tips για να αλλάξεις οικονομικά το decor του σπιτιού σου! Πιστεύω θα σε εντυπωσιάσει το γεγονός ότι μπορείς να κάνεις πολύ μικρές αλλαγές, που όμως θα κάνουν μεγάλη διαφορά στο μάτι....

Διαγωνισμός με δώρο 2 αντίτυπα του βιβλίου ΞΑΝΑΣΤΕΚΟΜΑΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ των εκδόσεων Μεταίχμιο

Η ζωή είναι απρόβλεπτη. Ανεργία, χωρισμός, απώλεια, ασθένεια είναι μερικές μόνο από τις κρίσεις που μπορεί να μας χτυπήσουν απρόσμενα την πόρτα. Όταν προκύπτουν καταστάσεις και γεγονότα που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε, έχουμε δύο επιλογές: Η μία είναι να αγνοήσουμε το τραύμα, που όμως θα συνεχίσει να μας πονάει, κρυφά, μυστικά και διαρκώς. ...

Ένας 20χρονος στην Ελλάδα της κρίσης

Ένας εικοσάχρονος σκέφτεται πολλά στις μέρες μας, έχει πολλούς προβληματισμούς στο μυαλό του για το μέλλον και την ζωή του. Ζούμε σε μία χώρα που δεν βοηθάει τους νέους και τις προσπάθειες τους για να πετύχουν στην ζωή τους και από την άλλη έχει χαθεί από τους νέους η όρεξη για να κάνουν κάτι ώστε να υπερνικήσουν τις δυσκολίες που τους παρουσιάζονται. ...

Η χήρα – Κριτική βιβλίου

Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που καταπιάνεται με ένα πολύ δύσκολο θέμα, την απαγωγή ενός παιδιού. Η ιστορία έχει σασπένς καθώς μεταφερόμαστε με μαεστρία χρονικά μία στο παρόν και μία στο παρελθόν. Την ιστορία την παρακολουθούμε κυρίως μέσα από τη ματιά της χήρας ή αλλιώς Τζιν. ...

Πως να φτιάξετε τη δική σας άλμη

Κάθε φορά που αγοράζετε φέτα ή αγελαδινό τυρί, ιδιαίτερα εάν πάρετε ποσότητα που δεν προλαβαίνετε να καταναλώσετε μέσα σε λίγες ημέρες, θα έχετε παρατηρήσει πως αρχίζει να ξινίζει και από ένα σημείο και μετά να μην τρώγεται. ...
Παλαιότερα

Στη βιβλιοθήκη σας για το μήνα Νοέμβριο: Το μικρό παριζιάνικο βιβλιοπωλείο

Ένα ρομαντικό μυθιστόρημα για την αγάπη, που θα σας ταξιδέψει Ο κύριος Περντί είναι «λογοτεχνικός φαρμακοποιός». Στο πλωτό βιβλιοπωλείο του, στις όχθες του Σηκουάνα, συνταγογραφεί μυθιστορήματα για κάθε δυσκολία της ζωής –προτείνει στους πελάτες του βιβλία που θα γιατρέψουν τις ψυχές τους. Τον μόνο που δεν μπορεί να ...

Ότι κι αν έγινε χθες, να θυμάσαι πως σήμερα είναι μια νέα μέρα!

Το να αισθάνεστε κολλημένοι αποτελεί συναίσθημα, όχι γεγονός. Όταν μας συμβαίνει κάτι τέτοιο, συνήθως η πρώτη μας αντίδραση είναι να βρούμε κάποιον ή κάτι για να ρίξουμε το φταίξιμο....

Κρατώντας το παιδί μέσα μας ζωντανό

Καθόμαστε σε μια γωνιά και παρακολουθούμε τον αυθορμητισμό και την αθωότητα της παιδικής ηλικίας με νοσταλγία. Γυρνάμε στο χθες, θυμόμαστε τα παιδικά μας χρόνια, απορούμε πώς γινόταν να είμαστε τόσο ευτυχισμένοι....

Το Τίμημα της Δόξας (La Rançon de la Gloire) - Κριτική ταινίας

1977, Vevey μια μικρή ελβετική πόλη στις όχθες της λίμνης Léman. Ο 40χρονος Βέλγος μικροαπατεώνας, ονόματι Eddy, βγαίνει από τη φυλακή και συναντά τον παλιό του φίλο Osman, του οποίου κάποτε του είχε σώσει τη ζωή. ...

Κρίση λόγω κρίσης!

Κρίση... Στη σύγχρονη εποχή το ακούμε όλο και συχνότερα. Όμως από που προέρχεται η λέξη και τι σημαίνει τώρα πια; Προέρχεται από το ρήμα κρίνω και σημαίνει είτε τη νοητική ενέργεια, κοινώς σκέψη, που μας οδηγεί σε μία απόφαση είτε την απότομη όξυνση ενός προβλήματος. ...
Powered by Simplylife.gr